L'Homme Puma plays vivid post rock with the main ingredients being epic parts à la Envy and a lot of pingly parts that remind me of a slowed down, more controlled Hot Cross when the math peaks. At a lot of times l'Homme Puma let the music speek for itself without too much vocals, but their music mostly meanders around the samples. There are a lot of moments on this self titled CD where it's not sure what dominates the song: the sample or 'l Homme Puma's music. This somewhat experimental concept defenitaly creates a more emotional and dramatic atmosphere around Charles Manson's babble, piano parts, presidential speeches, movie samples or movie music (e.g. I could recognize my favourite Kubrickfilm "Barry Lyndon", the old The Saint series etc). Although the music and samples complement eachother pretty well, I had the impression a lot of samples were thrown in at random. It didn't become a concept album, although a first impresion might lead you to believe this.

It's only when the raspy, shouted vocals come in when the band really shows they have a punk background. The vocals are cool and reminds me of some better known French emocore acts. Maybe not that much in music, but in a punky sort of French atmosphere. It is at those moments when 'l Homme Puma breathes punk, nevertheless they make post rock. Check it out!

The Silent Ballet

If purgatory ever tired of its religious stature and formed a record label to cure its boredom, chances are it'd sign L'Homme Puma.

A cross-culture, sample-heavy instrumental melee of hard rock and indie fusion, the French band teeters somewhere between the opalescent gates of heaven and the earthly, oh-so-standard sin of man. Nonchalantly fusing Charles Manson sound bites with Presidential speeches, and tying the two together with ridiculously heavy riffs and occasional Envy-ish screaming, the band steps firmly out of the genre spotlight and dwells in the shadows of instrumental limbo.

A series of moving snapshots, the disc opens with the above-mentioned famous audio samples, layered lightly with a piano solo and operatic chant, before glitzing out into the first full-length track, “Votre Regne S'Acheve”. The typical post-rock listener is accustomed to the use and occasional abuse of sound bites in intro tracks, so it may seem surprising to hear them strewn throughout the second song, and the third... and so on. Instead of utilizing the bites as musical breaks and interludes, L'Homme Puma instead fuses them in as an integral part of their creation. In fact, without exaggeration, the audio samples are the heart of their musical body, providing energy and pumping blood into other instrumental and vocal limbs.

The first presence of traditional post-rock guitar work appears on “Prelude d'un Baiser”, albeit short lived before being eclipsed by a Full Metal Jacket clip (can't go wrong with skull-fucking now...) and L'Homme Puma's soon to be trademarked French shrieking. The combination of eccentric tendencies may seem convoluted at first glance, but in actuality the unorthodox sequencing flows incredibly well, pushing the tracks into perplexing, often unexplored, areas of musical theory and execution.

The experimentation picks up speed on “6h22 un 20 Septembre” and “Solidaire dans la Decheance”, squishing more film clips and foreign conversations into layered, heavy riffs that are broken apart by solo key work and tight, sharp percussion that seems to pop in with a BOOM at the most opportune moment.

While the cinematic samples are the driving force on the record, it's important to note how elegantly the instrumentation builds around them and often times props them up to become something more than just a memorable line from a movie or historic figure. The rhythm developed and practiced by the band throughout the entire disc seems to adapt effortlessly to the shifting tones and moody transformations; gentle and serene one moment, grinding with ferocity the next. Honestly, how many bands can bounce from Charles Manson to Chevy Chase? Indeed, a remarkable feat in a genre that prides itself on repetition.

Needless to say, “L'Homme Puma” is not a band who will gain mass appreciation upon first listen. Critics will pass off the recording as a novel fusion of melody and audio feeds, but in doing so they are ignorant of the larger picture: a melding of diverse musical craft and imagination coupled with supreme technical aptitude.  Perhaps it's true that being smashed between genres, between heaven and hell, L'Homme Puma lacks a solid identity in the world of instrumental rock. However, as fans begin to grow weary of the commonly-themed post-rock ventures, bands who occupy the fringe of experimentation, or those completely out in left-field (yes, the above reference was to the serial killer and the comic, respectively), will gather appreciation and a growing fan base. In other words, there's hope for ascension.

Ash Cities

Agrupación francesa de música simplemente inclasificable que por encontrar una referencia miraremos a The Fall of Troy.

Así es, emo... en una asepción limpia y no ese tonto estreotipo que anda rondando actualmente, con largos paisajes instrumentales de post-rock, combinación ya probada por Envy o Youthmovie Sountrack Strategies.

El trabajo es breve, no sobrepasa los 40 minutos de duración, tiempo suficiente para dejar entrever que rumbos tomarán en un futuro, un rock poderoso y emocional, que ahora, en éste su primer trabajo, se encuentra sin pulir.

Este hombre puma sabe sobre cambios y build-ups, sabe como hacernos sentir si ser realmente "cursis". "Wyniki Tlumaczenia Dabrowski" que abre el plato es una pieza introductoria perfecta que coquetea con la electrónica a lá 65daysofstatic; mientras "Prélude D'un Baiser" es más puramente post-rocker, sin dejar de lado ese lado emo-punk.

Es "L'Homme Respectable" la canción reinada por voces degarradas que demuestra ese otro lado, más atormentado, más emo.

He de mencionar lo condenadamente entretenido de escuchar que es este trabajo, pese a ser un álbum que muchos podrían tachar de "un montón de niñitos llorones", es la belleza que carga la que me atrapó.

Something Like Mogwai

Französisch und Post-Experimental-Mucke? Na, schaun mer mal... L'Homme Puma machen jedenfalls ganz interessante Musikstücke. Es wird gesampelt, es werden schöne (teils harte) Gitarrenriffs eingesetzt, um schöne Melodien zu unterbrechen und immer wieder klingt im Hintergrund Charles Manson durch. Ach ja, um manchmal wird auch geschrien, gegrunzt. Jo, mag ich.

7 Kettles

Gwoli wyjasnienia, na tym albumie mozemy uslyszec Gomulke. Francuska poezje tez. Naprawde. L'Homme Puma to jedno z moich tegorocznych odkryc. Zespól rockowy z Paryza, który laczy w swojej muzyce hardcore'owy wykop i agresywne wokale (mówia, ze to screamo, ale jak dla mnie to pan wokalista po prostu krzyczy) z samplami z róznych przemówien, filmów czy czytanych wierszy. Stad ten Gomulka. Zespól bowiem pomimo pochodzenia z Francji, jest doprawiony odrobina polskosci. Z tego co udalo mi sie wywnioskowac z okladki, jednym z ich muzyków byl Polak, Marcin Dabrowski. Stad tez tytul pierwszego, plumkajacego kawalka z Charlesem Mansonem na featuringu - Wyniki Tlumaczenia Dabrowski. Wszystkie te sample, wrzaski, perkusyjne kanonady i gitarowe wybuchy zostaly dodatkowo okraszone gdzieniegdzie characteristic post-rock texture #4 i #7, by stworzyc dosc przyjemna i zaskakujaca mieszanke.

Pomysl na wykorzystanie tylu dzwieków byl strzalem w dziesiatke. Muzyka L'Homme Puma nabiera przez to unikatowego, filmowego wrecz charakteru. Podobnie jak powracanie do dzwieków juz wykorzystanych - pianino z Wyniki Tlumaczenia Dabrowski pojawia sie wraz z Mansonem (tym samym, z wywiadu w wiezieniu) równiez w Solidaire dans la déchéance, lecz tym razem zamiast ciszy towarzyszy im tlo zblizone kompozycyjnie do utworów 65daysofstatic. Retrospekcyjna wstawka otoczona jest jednak mocnym, gitarowym wstepem i zakonczona regularnym ostrym utworem, w którym pan wokalista, sadzac po tonie, wykrzykuje równie mordercze wersy jak te Charlesa. Niestety z powodu bariery jezykowej nie jest mi dane zrozumienie, o czym sa utwory L'Homme Puma. Pozostaje mi jedynie delektowanie sie solidnymi scianami dzwieku jakie produkuja gitary.

W tej kwestii chlopaki nie odkrywaja Ameryki, mamy tu do czynienia z graniem solidnym, silnie angazujacym stope (która, to juz tylko kwestia osobistych preferencji) do rytmicznego wystukiwania tup-tup-tup. Slychac tu zarówno inspiracje noise rockiem, jak i muzyka hardcore'owa. Polaczenie to sluszne, bo takich kawalków jak Votre règne s'achève czy L'Homme Respectable slucha sie wysmienicie. Gitarowe halasliwosci sa jednak podzielone w trzech miejscach, po to by zrobic miejsce dla jedno-, dwuminutowych interlude'ów. Przerywniki wyszly bardzo ladnie, bo daja nam chwilke oddechu, sa gesto zasamplowane dzwiekami i ucho moze sobie przy nich spokojnie odpoczac, zastanawiajac sie z jakiego to filmu wziete sa dialogi...

Perelka zdecydowanie jest dla mnie Prélude d'un baiser. Utwór rozpoczyna post-rockowa teksturka tak charakterystyczna, ze bardziej sie chyba nie da. Zgodnie z teoria inzyniera Mamonia, na ustach pojawia mi sie szeroki usmiech, a w pustej glówce pojawia sie dymek z napisem: "jestesmy w domu". Riffy jakimi posluguja sie Ludzie-Pumy w dalszej czesci utworu powoduja tylko poszerzenie sie tego usmiechu. Spokojne resty przeplataja sie z wrzaskami i gitarowymi halasami, a calosc podswiadomie kaze nam machac glowa i wystukiwac sobie rytm. No dziala na mnie. Porywa mnie. Na 3:59 wokalny kopniak niczym od króla Leonidasa.

Debiut L'Homme Puma to ciekawa sprawa. Zarówno dla ludzi, którym post-rocki wyzarly mózg i zaczynaja kazdy dzien od doznawania przy East Hastings, jak i rockersów spragnionych okazji do uszkadzania wspólkoncertowiczów pod scena (o tym dalej). Pewnie dla filmoznawców tez, ale tych nastawionych na kino francuskie, bo dialogów wycietych z produkcji rodzimej im kinematografii chlopaki z L'Homme Puma wycieli naprawde sporo... Dodatkowo natrafilem tam na wspomnianego juz Gomulke, czy Mansona otwierajacego album. Bardzo smaczne czterdziesci minut rockowej muzyki.

com02 - april 2007


l'homme puma - cd ep

1. Wyniki tlumaczenia Dabrowski
2. Votre règne s'achève
3. La jungle d'Alcaraz
4. Prélude d'un baiser
5. 6h22 un 20 septembre [mp3 | ogg]
6. Solidaire dans la déchéance [mp3 | ogg]
7. Toute pudeur mise à part [mp3 | ogg]
8. Un week-end au lac Salmon
9. L'homme respectable
10. Eloge des petites mains

Buy it at INTERPUNK.

Artworks made by Loïc SALMON.

Recorded in Caen (France) by Rodolphe BESNEHARD, june 2006.